ΔΙΫΠΑΡΞΗ ΦΥΛΩΝ

 

Για να κατανοηθεί το παρακάτω κείμενο να διαβαστούν με την παρακάτω σειρά τρεις αναρτήσεις οι οποίες διαπραγματεύονται το θέμα με συγκεκριμένη σειρά. Πρώτη Ο ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟΣ, Δεύτερη ΔΙΫΠΑΡΞΗ ΦΥΛΩΝ, Τρίτη ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ. Διαφορετικά μπορεί να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις από τη νοηματοδότηση πολλών εννοιών που θα λάβουν άλλη εικόνα.

 

Ο υποβιβασμός  της γυναίκας στη συνέχισή του, αποδίδει στον άνδρα την ψυχική δύναμη να συνεχίζει την ανισορροπία. Όμως η εμβάθυνση στον εαυτό υποδεικνύει άμεσα την ύπαρξη του ενός στο άλλο καθώς το φύλο είναι ο τρόπος της συνέχειας στην υλική της εκδήλωση. Αυτό δε σημαίνει πως στην εκδήλωσή του το φύλο θα αλλάξει αλλά παραμένουν όπως φανερώθηκαν γνωρίζοντας πως το καθένα φέρει και το άλλο στην αφάνεια και γνωρίζοντάς το, γνωρίζει όχι μόνο το ίδιο αλλά και το άλλο με το οποίο συνεβρίσκεται, καταργώντας τη δυαδικότητα του κόσμου και οδηγώντας στην λήψη της γνώσης της πραγματικής θέσης τους σε αυτόν, που σημαίνει και την αλλαγή του. Έτσι η εξίσωση των δύο φύλων στην πραγματική τους διάσταση επιφέρει την αλλαγή του κόσμου στην πραγματική του διάσταση.

Ο άνδρας γνωρίζει τη γυναίκα αγγίζοντάς την μέσα του και η γυναίκα το ίδιο. Έτσι γνωρίζει ο ένας τον άλλο παραμένοντας στο φύλο της εκδήλωσής του. Και τα δύο πλέον είναι ένα ενώ στην εμφάνισή τους παραμένουν δύο μοναδικά και συγκεκριμένα.  Η εξίσωση των φύλων είναι αυτή ακριβώς, η παύση του δυαδισμού, όχι η παροχή δικαιωμάτων ή η στέρηση με νόμους και κανόνες που δεν αλλάζει κάτι, διατηρώντας τον ίδιο τρόπο της υποτέλειας. Έτσι φανερώνεται ο κόσμος της αγάπης που είναι αυτός της ελευθερίας, στην ολοκλήρωση του ανισόρροπου. 

Η αισθαντική γνώση του άλλου φύλου στο ίδιο καταργώντας τη δυαδικότητα επιτρέπει την έκκριση ουσιών στο σώμα δια των οποίων επέρχεται η γνώση όχι δια του νου αλλά του νου και του σώματος ενωμένων, τοποθετώντας το νου στη  σωστή θέση, που αφορά στη λειτουργία της ύπαρξης. Και καθώς βρίσκεται το ένα φύλο μέσα στο άλλο, τα δύο σώματα ενωμένα και ερωτικά δείχνουν την παύση αυτή. Αν προσέξουμε την εικόνα του ερωτικού εναγκαλισμού που τα δύο σώματα είναι ενωμένα θα παρατηρήσουμε πως κανένα ίδιο όργανο του σώματος δεν βρίσκεται πάνω στο άλλο, κανένα δεν πιέζει το άλλο αποδίδοντας την εικόνα της σάρκας μίας. Αν όμως στην πράξη αυτή δεν υπάρχει και στους δύο επίγνωση του ότι ο ένας και ο άλλος είναι ένα, καταλήγει στο αντίθετο, τον υπερτονισμό της δυαδικότητας. Και αυτό σημαίνει την προσπάθεια όλο και περισσότερης λήψης ικανοποίησης από ένα υλικό προς κατανάλωση.

Η εδραίωση της ύπαρξης της ζωής στον πλανήτη εδραιώνεται στη διΰπαρξη των στοιχειακών μονάδων η οποία γίνεται φυσικά και αβίαστα. Είναι αδύνατον να δημιουργηθεί η ζωή σε κάθε μορφή αν δεν υπάρξει η διΰπαρξη. Και αυτό φανερώνεται στο ανθρώπινο είδος με τα δύο φύλα. Έτσι, η απαλοιφή του ενός από το άλλο, σημαίνει και την απαλοιφή του ίδιου. Δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο στοιχείο μόνο του, αποχωρισμένο και να συνεχίζει τη ζωή. Ένα φύλο που απομονώνεται, το μόνο που μπορεί είναι να ψηλαφίσει το άλλο μέσα του, να το αγγίξει, να το ξυπνήσει στη μοναξιά του. Και όταν ο άνδρας βρει μέσα του τη γυναίκα και η γυναίκα τον άνδρα, τότε θα γνωρίσουν το μεγαλείο της συνέχειας της ζωής, βιώνοντάς το στην ερωτική συνεύρεση η οποία πλέον δε θα χαρακτηρίζεται από την έξαρση του πάθους των δύο, αλλά την ηρεμία και τη γαλήνη της μιας ύπαρξης. Και αυτό εφόσον ο νους βρεθεί σε παύση και η αισθαντική λειτουργία πλήρης και ανοικτή μπορεί πλέον να αποδίδει στο νου την αισθαντική ενόραση της ύπαρξης, χωρίς ο νους να την απεικονίζει με τον τρόπο του, δημιουργώντας νοητικές διαστρεβλώσεις.

Και αυτή η ενόραση είναι το πώς της συμπαντικής δημιουργίας, ο ενεργειακός τρόπος της κοσμικής δημιουργίας που εκδηλώνεται στην υλική του υπόσταση στη στοιχειακή διΰπαρξη όλων. Όμως αυτή η επίγνωση του εαυτού που αρχή της για τον άνθρωπο είναι η σχέση των δύο φανερώσεών του στην παύση της διάκρισης, απλώνεται γύρω χωρίς όριο με αποτέλεσμα την βεβαιότητα της πραγματικής θέσης του είδους στη δημιουργία.  Και το πρώτο της φανερό αποτέλεσμα είναι η παύση της θέλησης για οποιαδήποτε κατοχή ή ιδιοκτησία. Το ζευγάρι το οποίο συνεχίζει ως ένα, επιλέγει χωρίς να δεσμεύει σε οτιδήποτε τις δύο μορφές του, χωρίς εγώ και εσύ, καθώς το κάθε φύλο, βλέποντας το άλλο φύλο μέσα του επιθυμεί να είναι τόσο καλά όσο το ίδιο αφού είναι το ίδιο. Ό, τι κάνει ευτυχισμένο το ένα θα αποδίδει χαρά και ευτυχία και στο άλλο αφού ουσιαστικά είναι χαρά του και ευτυχία του, όντας μέσα του. Και αυτό ακόμα και αν το ένα φύλο επιλέξει άλλο σύντροφο αφού πάντα η εξίσωση φέρνει την ελευθερία. Όμως το τελευταίο αυτό θα γίνει μόνο αν το ζευγάρι βρίσκεται σε διαφορετικά στάδια επίγνωσης, ή πριν το άγγιγμα του εαυτού, ή έχει καταφέρει μόνο το ένα φύλο να φθάσει στην επίγνωση, ενώ το άλλο παρά του ό, τι αποδίδει γύρω του, είναι εγκλωβισμένο ή χάνεται στο δαίδαλο του νου αλλάζοντας συνεχώς τον τρόπο θέασης όσων συμβαίνουν. Αν λοιπόν αυτό το εγκλωβισμένο θελήσει την αλλαγή συντρόφου, το άλλο που έχει φθάσει στον εαυτό θα νιώσει ευτυχία και χαρά για την ευτυχία που νιώθει το άλλο από τη νέα σχέση.

Στην πορεία της εύρεσης του εαυτού, συναντώντας μέσα του ο ένας τον άλλο, η παλιά σχέση, αυτή η συστημικά κατοχυρωμένη συζυγική αποτέλεσμα εκπαίδευσης, παύει. Η μη παύση, η συνέχεια, ισχύει μόνο αν τα δύο φύλα προχωρήσουν μαζί στην επίγνωση. Αν όχι, αν προχωρήσει μόνο το ένα ή υπάρχει χρονική διαφορά τότε το ζευγάρι θα χωρίσει μόνιμα στην πρώτη περίπτωση, προσωρινά στη δεύτερη. Όμως προσοχή. Ο λόγος εδώ δε γίνεται για τους χωρισμούς που είναι αποτέλεσμα του χειριστικού τρόπου ύπαρξης του ανθρώπου, ο οποίος βλέπει το άλλο φύλο ως καταναλωτικό υλικό, αλλά τους χωρισμούς που οφείλονται στην επίγνωση η οποία δεν έχει να κάνει με το θελητικό μέρος αλλά με τη διΰπαρξη. Το οξυγόνο συνδέεται με το υδρογόνο για να παράγεται το νερό, όχι με κάποια άλλη στοιχειακή μονάδα. Σύνδεση συγκεκριμένων στοιχείων με συγκεκριμένο τρόπο και ποσότητες. Διαφορετικά δημιουργείται άλλη ένωση πάλι όμως με συγκεκριμένα όλα, που έχει τη δική της θέση στη διΰπαρξη.

Όμως αν η σχέση δημιουργήθηκε στους όρους που θέτει το σύστημα, όποιοι κι αν είναι, η διατήρηση της σχέσης είναι αδύνατη αφού δεν εδραιώνεται κάπου πέρα από την παροχή ικανοποίησης και απόλαυσης του ενός από τον άλλο, όπως ακριβώς αποδίδει την προσωρινή της ικανοποίηση η αγορά ενός νέου αυτοκινήτου, μιας εξελιγμένης τηλεόρασης και πάει λέγοντας. Αυτή η απόλαυση μέσω κατανάλωσης δε σημαίνει το ίδιο και για τα δύο φύλα. Έτσι, ο ένας μπορεί να ικανοποιείται σεξουαλικά ενώ ο άλλος να θεωρεί πως ζει στην ασφάλεια.  Και  με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μία σχέση που μπορεί μεν να κρατήσει πολύ καιρό, η σχέση δίνω – παίρνω  αλλά κάποια στιγμή θα φθάσει σε ένα κομβικό σημείο κούρασης που θα οδηγήσει στο χωρισμό, αν η υπομονετική κατάθλιψη δεν παύσει με τη φυγή από τον κόσμο.

Και  ο χωρισμός θα είναι η έναρξη ενός νέου ίδιου κύκλου. Αφού όταν το υλικό που χρησιμοποιούμε κυκλοφορήσει σε εξελιγμένες μορφές θα πάρουμε τη νέα παραγωγή που θεωρείται καλύτερη, το παλιό όσο καλά και αν λειτουργεί  πετιέται στα σκουπίδια.

 

                                                                                                            Παύλος Ξένος .....simply a human