ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΟΥΛΟΣ

 

Οι άνθρωποι που φθάνουν στην επίγνωση του εαυτού μέσα στην καταιγιστικά τοξικοποιημένη εικονική ζωή που έχει θεσπιστεί ως ο μόνος τρόπος επιβίωσης, είναι ελάχιστοι, καθώς λαμβάνουν την πραγματική θέση τους σε ένα χώρο που δεν υπάρχει, αλλά οι οποίοι γνωρίζουν πως πραγματικά εκεί βρίσκεται η ζωή. Και γνωρίζοντάς το, αποκτούν σιγά σιγά τα χαρακτηριστικά εκείνα που έχουν αποβληθεί πλήρως από το σύστημα, καθώς θεωρούνται επικίνδυνα για αυτό.

Η ανακολουθία νόμων, κανόνων και εντολών φέρνει άμεσα την τάση που γίνεται δράση, εγκατάλειψης του χώρου που όλα αυτά εφαρμόζονται και αυτό σημαίνει την ανακολουθία του κοινωνικού κατεστημένου. Έτσι ο άνθρωπος στοχοποιείται κατ’ αρχήν από το σύστημα και κατά δεύτερον από τον κοινωνικό περίγυρο τον οποίο το σύστημα επίτηδες αφήνει να προηγηθεί ώστε η κάθε δράση που θα ακολουθηθεί από το ίδιο, να είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Ο έξυπνος νους, που πάντα δρα «για το καλό του κόσμου», προωθεί έτσι ό, τι συμβαίνει ώστε να φανερώνεται η συστημική δράση ως η κατ’ ανάγκη και πως η κοινωνία την ωθεί να λάβει μέτρα τα οποία ό, τι και να είναι, είναι πλήρως αποδεκτά.

Η ελεύθερη έκφραση που δε δεσμεύεται από κάτι, δε φοβάται να εκφραστεί δημόσια ό, τι και αν φανερώνει και συμβαδίζει με την παρουσία ολόκληρη του ανθρώπου, όπως χαρακτηριστικά λένε κάποιοι, μη γελάς με το πρόσωπο, άφησε το γέλιο να βγει από όλο σου το σώμα.  Αυτή λοιπόν η ελεύθερη έκφραση, αποτελεί την αιτία της στόχευσής του από τους πολλούς που στην όρασή του, η ανασφάλεια που αισθάνονται καθώς αγγίζει ό, τι έχουν θέσει στην αφάνεια, τους οδηγεί εναντίον του. Όταν συναντώ κάτι που αισθάνομαι πως το θέλω πάρα πολύ και δεν το κάνω γιατί ο φόβος που δημιουργείται είναι τεράστιος τότε πρέπει να το εξοντώσω για να παραμείνω ασφαλής σκλάβος.

Και οι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που εκφράζονται και δρουν έξω από τη λήθη αν και γνωρίζουν πως σε αυτό τον κόσμο δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι γης να τοποθετήσουν τα πέλματά τους για να σταθούν, συνεχίζουν σταθεροί και ακλόνητοι. Και ο λόγος είναι ένας. Η αποδοχή του θανάτου όχι ως κάτι κακό που πλέον λαμβάνει χώρα μόνο στους ειδικούς χώρους θανάτου, τα νοσοκομεία, μακριά από όλους και όλα, στην ακολουθία συγκεκριμένου καταστατικού που έχει οριστεί αποδίδοντας ξεκάθαρη την εικόνα του σκλάβου στο ιστορικό παρών, αλλά η αποδοχή του θανάτου ως συνέχεια της ζωής. Και αυτοί περιθωριοποιούνται και λαμβάνουν τις εξωτερικές δράσεις ανάλογα με τις επιδράσεις που προκαλούν στους σκλάβους. Αν τους επηρεάζουν σε μεγάλη κλίμακα τότε είναι προς εξόντωση. Αν επηρεάζουν σε μικρή χαρακτηρίζονται ως γραφικοί, ψυχικά ασθενείς, τρελοί και είτε αποκόβονται πλήρως από το κοινωνικό περιβάλλον, περιφερόμενοι πολλοί  άστεγοι πλέον, είτε καταλήγουν  με τη συναίνεση του πολύ κοντινού τους κοινωνικού χώρου σε κάποιο ψυχιατρείο.