ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; ΤΙ; ΠΟΥ; ΠΟΤΕ;

 

Το όνειρο όλων είναι η ελευθερία, κάτι που ο άνθρωπος ως πολίτης ποτέ δεν γνώρισε, κάτι που ο νους δεν έχει καμιά καταχωρημένη εικόνα παρελθοντική ώστε να ξέρει τι είναι αυτό που τον καίει μέσα του και το κυνηγά με απεγνωσμένες προσπάθειες που όλο και τον απομακρύνουν από αυτό. Γιατί αυτό που τον ωθεί είναι ακριβώς ό, τι έχει τεθεί στη λήθη, στην αφάνεια και αφήνει στις αισθήσεις ακριβώς τη συνεχή και αδιάλειπτη θέληση για τη συνέχεια της ζωής, το ίδιο του το γονιδιακό πλέγμα. Και αυτή είναι αλήθεια της ύπαρξης η οποία πάντα εκφράζεται όμως με έννοιες που αποδίδουν διαστρεβλωμένα νοήματα αφού ο νους ποτέ δε γνώρισε, ποτέ δεν είδε. Μόνο εκπαιδεύθηκε με ένα συγκεκριμένο τρόπο που αποκλείει κάθε δυνατότητα να γνωρίσει και να δει μέσω του φόβου και της ανασφάλειας, τους συνεχείς ακόλουθούς του.

Δες τον άνθρωπο και τις δυνατότητές του έξω από τα σύστημα, όπου δεν υπάρχει κάτι που να τον εντοπίζει σε ένα φαντασιακό χώρο ο οποίος φανερώνεται στους νόμους. Δες τη δημιουργικότητα που εδράζεται κάθε στιγμή στη συνεχή εγρήγορσή του, καθώς γνωρίζει πως είναι ο κύριος του εαυτού του και η ζωή εξαρτάται από κάθε του ενέργεια και δράση. Δεν υπάρχει κάτι έτοιμο που δίνεται σε αυτόν να το ακολουθεί, αλλά ο ίδιος ακολουθεί στην κάθε στιγμή αυτό που επιλέγει, με έδρα πάντα τη ζωή. Σου κάνει εντύπωση; Θυμήσου τον παππού σου που ό, τι χάλαγε στο σπίτι το έφτιαχνε μόνος του, ό, τι και να ήταν. Δες τώρα πόσο εξαρτημένος είσαι από την εξειδίκευση των εργασιών. Η δημιουργικότητά μας τείνει σήμερα στο μηδέν σε σχέση με αυτή των παππούδων μας κι ας μην είχαν σπουδάσει ούτε στο δημοτικό, κι ας ζούσαν εκπαιδευμένοι στο συστημικό πλαίσιο της εποχής. Οι σπουδές δεν σου δίνουν δημιουργικότητα, που σημαίνει τροφή για το νου, αλλά τη σταματούν. Κάθε τι που καθοδηγεί χειραγωγώντας είναι άλλο ένα σταμάτημα σκέψης. Απλά οι παππούδες μας δεν είχαν πάει στο σχολείο για να λάβουν την πολύχρονη ενσωμάτωση. Εκπαιδεύθηκαν από την οικογένειά τους, που κι αυτή είχε την ελλιπή εκπαίδευση και τον εργασιακό χώρο στον οποίο εντάσσονταν από παιδιά. Μην πάει και ξεφύγουν! Και η ελλιπής εκπαίδευση ένταξης έφερνε και τις γιγαντιαίες αντιδράσεις τους πολλές φορές, που κι αυτές όμως δεν ήταν εκτός του συστήματος, απλά άλλαζαν σωτήρα.

Δε σου άρεσε το παράδειγμα; Δες λοιπόν πως για να πάς κάπου σήμερα ανοίγεις το κινητό και πας όπου σου λέει. Σκέφτηκες ποτέ πως παλιότερα ο νους μας δούλευε έχοντας υπόψη του την γεωγραφική τοποθέτησή μας στο χώρο των τεσσάρων σημείων και εύρισκε το μέρος που θέλει να πάει ακολουθώντας την, στρίβοντας προς τα εκεί που όριζε η τοποθέτηση και χωρίς να χάνεται. Κι αν μπερδευόταν καμιά φορά, μία ερώτηση σε κάποιον εκεί που βρισκόταν, έλυνε το ζήτημα. Όμως σήμερα είναι κατευθυνόμενος τόσο, ώστε ο άνθρωπος οδηγεί σαν τυφλός και όπου κι αν βρεθεί σε ένα γκρεμό, σε μία λίμνη, σε ένα σκαμμένο χώρο, δεν θα πατήσει φρένο αλλά θα συνεχίσει ακολουθώντας τις εντολές του κινητού καθοδηγητή του.

Όλοι ονειρεύονται μια ελεύθερη ζωή χωρίς πιέσεις, δουλειά, νόμους, εξουσίες. Όλοι επιθυμούν μια ζωή αγάπης, συμπόνιας, και αλληλεγγύης προς όλα. Τότε αφού όλοι το επιθυμούν και το αναζητούν γιατί δεν το θέτουν ως χαρακτηριστικό του πραγματικού εαυτού; Γιατί μόνο αυτός θα έχει το σταθερό βήμα που θα το κάνει πράξη οδηγώντας στην αναγέννηση της γης. Όλοι ζητούν, όμως από ποιόν; Όχι από τον εαυτό τους. Αν ζητήσουν από αυτόν θα πρέπει να αποδεχθούν και οποιαδήποτε συνέπεια επιφέρει αυτό, κάτι το οποίο ούτε να το σκεφτούν δε θέλουν. Και αυτό υποδεικνύει πως δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με αυτόν, τον εαυτό. Επιζητούν και ακολουθούν τις υποδείξεις άλλων, ή ζητούν το έλεος υπερδυνάμεων – πάλι άλλων, και πάει λέγοντας.

Έτσι, ζητούν από μία κυβέρνηση, ένα πολιτικό σχήμα, έναν πνευματικό ηγέτη ή θρησκευτικό, είτε υπάρχοντα είτε φαντασιακό. Και πάντα μέσα από έννοιες του νου, ιεροποιημένες, όπως πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, επιστήμη. Όμως οι ίδιοι δεν υπάρχουν σε αυτές τις έννοιες , που εστιάζουν και αποδίδουν όλο το είναι τους. Είναι αφαιρετικές, δε βλέπουν τα συγκεκριμένα και μοναδικά, παρά μόνο τα φαντασιακά αφαιρετικά, ουσιαστικά αυτά που τους μετατρέπουν σε άμορφη, χειραγωγούμενη μάζα, μια απλή μεταβλητή που κάθε στιγμή μπορεί να αφανιστεί.

Κι έτσι ο άνθρωπος πάντα βρίσκεται στο ίδιο σημείο ανυπαρξίας, αφού η ζωή του όλη περνάει χωρίς να έχει ζήσει ούτε μια στιγμή με τον εαυτό του. Να αγαπήσει την ύπαρξή του, όχι στολίζοντάς τη για να αρέσει στους άλλους, καταναλώνοντας ή συσσωρεύοντας υπερβολικά, αλλά αγαπώντας τη, προσέχοντάς τη, καθώς γνωρίζοντάς τη αναδύθηκε η αγάπη του για αυτήν. Γνώρισε την ίδια τη δημιουργία, αφού μέσα του είδε όλα τα δομήματά της που ζουν όλα μαζί, το ένα ενωμένο με το άλλο, χωρίς εντολές και νόμους, όλα συγκεκριμένα και μοναδικά. Και αν φθάσει να αγγίξει αυτό, οδηγείται στην αναγέννηση της δημιουργίας της δικής του, του εαυτού του.  Όμως αυτό άμεσα θα εξωτερικευθεί με όλους και όλα γύρω. Η αγάπη, η συμπόνια, η φροντίδα, η αλληλεγγύη για όλους και όλα δεν θα είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και εκπαίδευσης αλλά φανέρωση της αλήθειας της ύπαρξης, ο μοναδικός τρόπος αληθινής ζωής. Έτσι η αναζήτηση παύει. Ό, τι ψάχνει και ζητά θα φανερώνεται μόνο του, λάμποντας. Και αυτός θα είναι μέρος της λάμψης, θα λάμπει ένα με αυτή.

 Όμως πρόσεξε. Αυτό, δε σημαίνει τη θυσία του εαυτού για τους άλλους. Αυτό είναι το συστημικό ιερό πρότυπο. Ζωή του εαυτού είναι η ζωή όλων η οποία αναδύει την κοινή θελητική ενέργεια που φανερώνεται σε κάθε δράση. Η ζωή δεν έχει εγώ, εσύ. Αν αισθάνεσαι πως κάτι που καλείσαι να κάνεις, για σένα είναι θάνατος, χωρίς να σε συναντά με φυσικό τρόπο και το κάνεις επειδή νιώθεις πως το θέλεις στην άμεση ανταπόκρισή σου στο κάλεσμα, νιώθεις τη ζωή που σου μεταδίδει όπως τη μεταδίδεις κι εσύ, είσαι χαρούμενος, ό, τι και να συμβεί.  Όμως αν το κάνεις επειδή πρέπει, τότε πρέπει το κάνεις; Σε βρήκες, σε άγγιξες, σε αγάπησες, αγάπησες ό, τι υπάρχει γύρω σου. Η ώρα να φύγεις θα έρθει να σε συναντήσει και θα τη γνωρίσεις, θα τη χαιρετίσεις με αγάπη. Αν σε σκοτώσεις, χωρίς αυτή να έχει έρθει, επειδή ο νους σε παραπλάνησε πάλι νοηματοδοτώντας έτσι τη λέξη αγάπη, σκοτώνεις τα πάντα, κατοχυρώνεις το συστημικό έγκλημα, αποδεικνύοντας πως ό, τι πίστευες ήταν κι αυτό μια ταινία που έβλεπες, παραγωγή του νου.

Κι αυτό μπορεί να συμβεί στο ίδιο κάλεσμα. Βλέπεις κάποιους που κινδυνεύουν. Αισθάνεσαι μέσα σου μία πρωτόγνωρη αίσθηση ενέργειας και τρέχεις να τους βοηθήσεις με όλο σου το είναι ενοποιημένο, νου και σώμα, χωρίς να κάνεις σκέψεις. Δεν υπολογίζεις κάτι που θα σε βλάψει, ό, τι κι αν είναι. Κινείσαι με όλη σου την αγάπη, τη ζωή. Στην ίδια περίπτωση, τους βλέπεις. Σκέφτεσαι πως είναι επικίνδυνο για σένα όμως «αφού πιστεύω σε αυτό πρέπει να το κάνω». Ο εαυτός σου σε τραβάει προς τα πίσω, η ζωή δε σε αφήνει, όμως εσύ την αφήνεις πίσω, φεύγεις τηρώντας ένα νόμο, ένα πρέπει, όποιας προέλευσης, την παράδοση, την πολιτική, τη θρησκεία, την πατρίδα, οτιδήποτε. Και αν φοβηθείς και υποκύψεις στο φόβο με σκέψεις του μέλλοντός και ό, τι περιμένεις να συμβεί σε αυτό  και παραμείνεις άπραγος βλέποντας το θάνατο να εκτυλίσσεται σε μια οθόνη, ενισχύεις και πάλι το σύστημα με τη σιωπή σου. Δεν ήταν η δική σου ώρα, όμως εσύ επέλεξες τη συνέχεια του θανάτου.

Παύλος Ξένος .....simply a human