ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

 

Ο άνθρωπος όπως κάθε γέννημα της γης είναι μια συμπαντική δημιουργία. Όμως μόνο αυτός μπορεί να έχει την επίγνωση αυτή από όλα τα πλάσματά της. Περιέχει μέσα του όλες τις αρχές της. Περιέχει μέσα του θα λέγαμε το θεϊκό DNA και μπορεί να έχει την επίγνωσή του. Αυτό είναι που προωθεί τη ζωή του όλου, χωρίς σκέψη, χωρίς νου, πάντα με τη διΰπαρξη όλων. Έτσι, οι πράξεις του ανθρώπου άσχετα με τα αποτελέσματά τους δικαιολογούνται. Είναι πράξεις δημιουργίας. Και αυτός, καθώς δεν έχει την επίγνωση του εαυτού του, δεν έχει και τη δυνατότητα να  αντιληφθεί τα αποτελέσματα των δράσεων του. Τα θεωρεί κάτι το φυσικό όχι το σφάλμα του. Το ζώο ακολουθεί αυτόν, τον ίδιο τρόπο χωρίς σχεδιασμούς και μελλοντικό βλέμμα, καθώς η ενστικτική ώθηση είναι αυτή που διατηρεί την συνέχεια της ύπαρξής του. Ζει όλα όσα συμβαίνουν κάθε στιγμή, τα αντιμετωπίζει ως αυτά που είναι.

Ο άνθρωπος ίσως κάποτε να ήταν έτσι, όμως ξαφνικά όλα άλλαξαν. Και η πιο οικεία εικόνα που μπορεί να το απεικονίσει είναι η σκηνή της Πτώσης στη Βίβλο. Η πραγματική ζωή που μέχρι τότε ζούσε ήταν ο τρόπος ύπαρξης όλης της δημιουργίας. Θεός, άνθρωπος, άνδρας και γυναίκα που δεν διακρίνονται, ζουν στην πλήρη ισότητα και με ό, τι υπάρχει βαδίζουν μαζί χέρι με χέρι. Όμως οι νύξεις του φιδιού για τα αποτελέσματα της εξόδου από τον τρόπο ύπαρξης αρκούν για να επιφέρουν τη διάκριση, το διαχωρισμό, τη δυαδικότητα. Είναι τυχαίο που η λέξη ΟΦΙΣ αν αρχίζει από το Σ γίνεται ΣΟΦΙ; Λείπει μόνο η κατάληξη που κι αυτή τότε δεν είχε νόημα. Πώς να είναι θηλυκού γένους ή αρσενικού ό, τι ήταν ένα; Η έναρξη της τραγωδίας είναι η έναρξη της λεγόμενης σοφίας του νου. Ας θυμηθούμε πως ΣΟΦΙΑ είναι το όνομα της Θεάς Μητέρας, εκείνης που φέρνει σε εκδήλωση τον Θεό Πατέρα, όπου Πατέρας και Μητέρα, το Θείο Ανδρόγυνο είναι το συμπαντικό Ένα. Ό, τι εκδηλώνεται υλικά μέσω της Μητέρας, αποτελεί την εικόνα του Πατέρα. Η σοφία του ανθρώπου αντικαθιστά όμως τη ΣΟΦΙΑ, τη Θεία Μητέρα, διαχωρίζεται , θεωρεί πως αυτή πλέον είναι που κάνει τα πάντα όπως αυτή θέλει προς το συμφέρον της. Ο άνθρωπος είναι μία υλική απεικόνιση του Θείου Ανδρόγυνου, όπως εμφανίζεται σε έναν καθρέφτη. Ο διαχωρισμός του άφησε την απεικόνιση μόνη, μία απλή φαντασίωση αφού πλέον η σοφία του δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη Θεία Σοφία, δεν κινείται στο άφατο μονοπάτι της ζωής. Όμως τα φαντασιακά σχέδιά του που γίνονται δράση οδηγούν στην καταστροφή, καθώς δεν είναι παρά δράσεις ενός ανύπαρκτου, ενός καθρεφτισμού χωρίς εκείνο που καθρεφτίζεται. Και ο άνθρωπος συνεχίζει να φέρει μέσα του το θεϊκό DNA, όμως αυτό βρίσκεται στην αφάνεια, τη λήθη, καθώς η θέση του έχει καταληφθεί από το νου.

Αυτός που δημιουργεί τα συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι ο νους, αφού δημιουργεί με αποτελέσματα δράσεων που έχουν αποτυπωθεί σ΄αυτόν στο παρελθόν μόνο, καθώς δεν μπορεί να δει την πραγματική του υπόσταση. Γιατί αυτός, είναι ένα υποδεέστερο όργανο. Είναι όργανο δημιουργίας και εφευρετικότητας, μόνο όταν γνωρίζει ποιος είναι, τη θέση του στο ανθρώπινο πλάσμα. Και η θέση του είναι υποδεέστερη των αισθήσεων καθώς αυτές αποδίδουν την εσωτερική γνώση η οποία δε χρειάζεται αποδείξεις για να δραστηριοποιείται. Με άλλα λόγια, δε χρειάζεται να φοράς μάλλινα ρούχα επειδή είναι χειμώνας, όπως λέει ο νους, αλλά να τα  φοράς όταν τα έχεις ανάγκη, όταν νιώθεις το κρύο, ούτε μπότες επειδή είναι η εποχή τους παρά μόνο αν οι αισθήσεις σου το υποδεικνύουν. Δε χρειάζεται να τρως όταν είναι συγκεκριμένη ώρα, αλλά όταν πεινάσεις, όμως όταν πεινάσεις πραγματικά όχι με την επίδραση δράσεων εξωτερικών ή εσωτερικών που θέτουν σε λειτουργία την παραγωγή ουσιών που σε κάνουν να πιστεύεις πως πεινάς, δημιουργώντας την αίσθηση της πείνας. Κι αυτό πολλές φορές φανερώνεται πλήρως καθώς η απουσία δημιουργικότητας ωθεί στη λήψη φαγητού, μια φαντασιακή πείνα, που αν τότε υπάρξει μία κατάσταση που οδηγεί στην ενασχόληση με συγκέντρωση σ’ αυτή, αυτή η μεγάλη πείνα που ένιωθες ξαφνικά εξαφανίζεται ενώ εσύ πλέον ασχολείσαι δημιουργικά με ό, τι προέκυψε.

Έτσι, η τυποποίηση του κάθε τι από το νου ο οποίος αδυνατεί να αποδίδει την πραγματικότητα οδηγεί στην καταστροφική δράση. Στη δράση του αυτή ο νους δημιουργεί το δικό του προφίλ, το οποίο δεν είναι αυτό της ύπαρξής του, αλλά αυτό που εκείνος επινοεί με τον τρόπο του. Γιατί ο νους δε βλέπει το πρότυπό του, το Θείο Ανδρόγυνο, αλλά αποχωρισμένος από την ύπαρξή του, καθώς ενεργεί πέρα από τη λειτουργία της θέσης του, δημιουργεί το δικό του ανύπαρκτο φαντασιακό πρότυπο.

Με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος καταλήγει στην ανυπαρξία. Ένα είδωλο που το πρότυπό του είναι το ίδιο το είδωλο, όχι η πραγματική ύπαρξη που το καθρέφτισμά της είναι ο άνθρωπος και που στην επίγνωσή του, παραμένει ενωμένος με αυτή και μεγαλουργεί, αλλά ένα πλάσμα αποχωρισμένο με τον τρόπο αυτό από τα πάντα, το οποίο καταργώντας την έδρα της δημιουργίας, τη διΰπαρξη πάντων, καταλήγει ο καταστροφέας της, κρατώντας πάντα γονιδιακά τη σταθερή θέση της συνέχειας της ζωής και νοηματοδοτώντας κάθε πράξη του μέσα από αυτή, την αληθινή ύπαρξη από την οποία όμως έχει νοητικά – φαντασιακά, αποχωριστεί πλήρως.

Δεν είναι λοιπόν που ο πόλεμος, η βία, το έγκλημα, θεωρείται καλή πράξη που προωθεί το καλό του κόσμου; Όποια καταστροφή, που είναι δράση του ανθρώπου με στόχο το καλό γίνεται, καθώς ο νους τη νοηματοδοτεί θετικά ως τη συνέχεια της ζωής από αυτόν. Και αυτός, ο πλήρως αποχωρισμένος από όλα, δεν αποτελεί πλέον κάτι πέρα από τον ανελέητο κυρίαρχο εξουσιαστή όλων. Τον καρκίνο της δημιουργίας που εξαπλώνεται συνεχώς στην εξέλιξη της κυριαρχίας του. Γιατί αν ο πόλεμος οδηγεί στη συνέχεια της ζωής, τότε, το να σκοτώνεις αυτούς που θεωρείς επικίνδυνους, που σου χαλάνε την εικόνα του νου, είναι πολύ καλή πράξη και ευλογημένη. Και πολλές φορές εδώ εισέρχεται η θρησκεία, η δεύτερη επινόηση, φανέρωση της λήθης με τον τρόπο του νου, που αποτελεί για χιλιάδες χρόνια το στήριγμα των καταστροφών της εξουσίας. Εννοείται πως ο λόγος εδώ για τον τρόπο θέασης του πολέμου δεν αναφέρεται στην εξουσία αλλά στους πολίτες οι οποίοι εκπαιδεύονται να ακολουθούν συγκεκριμένους τρόπους εννοιών. Ένας πόλεμος για την εξουσία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Μια εμπορική συναλλαγή μεταξύ των κρατών που πολεμούν. Όσο για τις ιερές αντιλήψεις- που ο νους τις αποκαλεί θρησκείες-, κοινοτήτων που δεν ήταν ενταγμένες στην κυρίαρχη εξουσία, αφού κατηγορήθηκαν και απορρίφθηκαν, οδήγησαν στην εξόντωση των κοινοτήτων. Κι αυτό για το καλό του κόσμου. Για ποιον όμως; Γι’ αυτούς που εξοντώθηκαν ή αυτούς που εξοντώνονται οι ίδιοι ως υποτελείς του κυρίαρχου συστήματος στο οποίο εντάσσονται εκ γενετής χωρίς να ερωτηθούν, ακολουθώντας τις εντολές; Και η θρησκεία καθώς έχει φανεί πόσο μπορεί να χειραγωγεί τους ακόλουθούς της, έγινε μία αποτελεσματική έδρα – η βασική, που κατόπιν χρησιμοποιήθηκε ως το μοντέλο του τρόπου της υποτέλειας. Τα χαρακτηριστικά της που καταλήγουν στην εστίαση σε ένα σωτήρα ώστε ο κόσμος να μένει άπραγος περιμένοντας και παρακαλώντας γονατισμένος, μεταφέρονται έξυπνα σε όποια έννοια μπορεί να φανερωθεί ως σωτήρας, που σημαίνει την καταφυγή του κόσμου σε αυτόν και τη ζήτηση από αυτόν της σωτηρίας του με την αποποίηση κάθε δράσης του, απλά περιμένοντας, υπομένοντας, πιστεύοντας ανά πάσα στιγμή πως φθάνει η σωτηρία του. Και πώς φθάνει; Φυσικά με τον τρόπο που έχει μάθει και αποδεχθεί, με τον πόλεμο. Η εικόνα του τρόπου της επιστροφής Του Ιησού στη Δεύτερη Παρουσία Του, τα λέει όλα.

 Έτσι, και η επιστήμη όπως και πολιτικά πρόσωπα και ιδέες, έλαβε από την εξουσία όλα τα χαρακτηριστικά της θρησκείας, ο ιεροποιημένος προστάτης και σωτήρας ο οποίος δεν είναι εκτός του κόσμου που αναμένει στις προσευχές του τη δράση της σωτηρίας του, αλλά εδώ, και σώζει ανά πάσα στιγμή. Χειραγωγεί ανά πάσα στιγμή σε ό, τι επιθυμεί η κυρίαρχη ελίτ χωρίς ενδοιασμούς από αυτούς που αποτελούν το σώμα του, αφού αυτοί τοποθετήθηκαν εκεί από την ελίτ γι’ αυτό. Όσοι παραμένουν εκτός του σώματος με επιλογή τους, ας είναι και διακεκριμένοι νομπελίστες, είναι απλά εχθροί, στοχοποιημένοι προς εξόντωση. Έτσι η θρησκεία παραμένει, όμως τα χαρακτηριστικά της αποδίδονται και όπου οι εξουσίες επιθυμούν, ώστε να επιτυγχάνεται ό, τι αυτές επιζητούν, το οποίο σε σχέση με τον πολίτη επιβεβαιώνει κάθε φορά την υποτέλειά του, τη δουλεία και πλήρη ανελευθερία σε όσους ακούν και βλέπουν, οι οποίοι μπορεί να χαρακτηρίζονται πολίτες τυπικά αλλά για τους ίδιους είναι απλά άνθρωποι. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται  η ελευθερία του πολύ μεγάλου τυφλού και κουφού  ποσοστού των πολιτών στους οποίους άνθρωπος και πολίτης ταυτίζονται.

  Παύλος Ξένος .....simply a human